Toen we ons pand waar we nu wonen en werken al gezien hadden en een bod uitgebracht hadden, moesten we eerst ons huis te koop zetten. Een voorlopig koopcontract is in Duitsland niet geldig zoals in Nederland. Maar we hadden er toch eentje onder voorbehoud van verkoop van ons eigen huis getekend. Dat vonden we wel zo netjes voor de verkoper. We wilden eerst verkopen. Anders ging heel het feest niet door. Niemand mocht dat weten, anders zou men denken dat we moesten verkopen en zou de waarde van ons huis zakken en dan verkochten we niet dan hadden we wel een plan B. Dat hadden we samen afgesproken. Voor onze kids was dat een hele moeilijke tijd, want niemand snapte waarom wij na 25 jaar ons huis wilden verkopen. De wildste geruchten gingen in dat kleine dorp van 2000 inwoners rond. Slechts 1 buurman vroeg ernaar en zei dat hij verwachtte dat we nog groener gingen wonen. Ik zei hem toen dat hij er heel dichtbij zat! Hij woont ondertussen ook niet meer in onze oude straat, maar een dorp verder. Een collega zei tegen mij dat ze had gehoord dat we gingen scheiden, maar dat ze dat niet geloofde en dat ze het later wel zou horen. Voor de rest deed niemand zijn mond open. Komisch he? Mensen praten bijna altijd wel over je, maar niet met je. In die tijd gingen wij op zoek naar een Duits kookboek. Nergens te vinden. Ongelooflijk. Allerlei kookboeken, ook uit andere werelddelen, maar we konden zelfs  in geen enkele boekwinkel een bestellen. Janneke vond eentjeop internet en heeft erop geboden.  Schitterend! En dan die tekst. Super!P1100772 P1100773


Source: New feed